![]()
Edizione di riferimento:
Poeti del Duecento, 2 voll., a cura di Gianfranco Contini, Riccardo Ricciardi editore, Milano Napoli 1960
1 Nu trovam d’un Sancto monego ke molto ben se rezeva,
et entre altre cosse cotal usanza haveva:
sempre, s’el apairava, Ave Maria deseva,
grandmente l’asalutava adesso quand el poeva. 4
2 Ave Maria diseva sempre s’el apairava,
la soa beadha boca de questa no calava,
molto era so devoto, per grand amor l’amava,
e in tute le soe vesende a lé se recomandava. 8
3 Un dì ke fo venudho, lo benedegiọ patron
devev!a andar fò da casa per soe conditïon,
per fagị del monester deveva andar lọ baron,
e zo sì fo spiao da du malvasị latron. 12
4 Molta peccunia lọ monego deveva segọ portar,
et imperzò l)i latron lo volen aguaitar,
lo volen prend e olcir, lo volen tutọ robar:
la maitinad!h!a seguente sì ’ntenden de cọsì far. 16
5 La nogẹ ke vennẹ perman entrambị li malfagior
tenen a ogiọ lo monego e ghẹ volen fà dexnor.
La noge è strapassadha, lo dì mena splendor,
et eco el ne veniva, l’amigọ del Creator. 20
6 Lo monịgo cavalcando da lonze illi han vezudho.
Il)l)i vén grand meraveia del monẹgo benestrudho:
una bellissịma dona col monego han vezudho,
plu resplendente e ornadha ka no firavẹ credhuo. 24
7 Quella lucentẹ madona, segondo k’a lor pariva,
al monẹgo sotọ la barba um blancọ mantil teniva,
e zo k’al monẹgo sancto fora dra boca inxiva,
prendeva entro mantil, segondọ zo ke pariva. 28
8 Lo monẹgo fò dra boca moltẹ rosẹ marinẹ butava,
e quella nobel dona la qual segọ cavalcava
le rose entro mantil prendeva e conservava.
Nïentẹ vedheva lọ monego de tutọ zo k’incontrava. 32
9 La dona k’il)l)i vedhevano era sancta Maria,
le rosẹ k’ella prendeva eran ave-maria,
li quai dixeva lọ monego cantandọ fò per la via.
De tutọ questọ fagiọ lo monego no vé ni sa que sẹ sia. 36
10 Li malfactor vezando de quest fagiọ fon stremidhi,
de zo k’il)l)i vossen far il)l)i fon grami e pentidhi.
Lo monẹgo fo arivao al)i malfactor cativi,
no vén zu k’il)l)i vedevano, dond illi èn plu stremidhi. 40
11 De tuto zọ k’il)l)i vedevano no pòn veder nïente,
se butan molto in colpa a quel monẹgo valente
de zo ke olcir lo vosseno malitïosamente,
e tutọ g’àn recuintao com’era lọ convenente. 44
12 Apressọ zo illi demandano lo monẹgo benestrudho
dra dona k’era sego que n’era indevenudho.
Respondẹ ke dẹ zo k’il)l)i diseno nïente el ha vezudho,
dond tugị se meraveiano de zo k’è indevenudho. 48
13 Entrambị li malfactor fon convertidhi illora
per quel miraculọ grande k’il)l)i vidhen in quel’ hora:
da mal far se partisceno entrambị senza demora,
entrambị devenen monesi e fon sancti homịni anchora. 52
14 Adonca per li meriti dra Vergen glorïosa
lo monẹgo fo scampao da morte angustïosa
e l)i malfactor fon tragi da via malitïosa;
in via de penitentia li traxẹ la Glorïosa. 56
![]()
|
biblioteca |
Progetto Bonvesin della Riva |
© 1996 - Tutti i diritti sono riservati Biblioteca dei Classici italiani di Giuseppe Bonghi Ultimo aggiornamento: 10 luglio 2011 |